آغاز بی پایان 

دوباره باز اغاز بی پایان گریه های من شروع می شود

 و دوباره باید رویای شکفتن با تو را از یاد ببرم

 دوباره باید ارام و بی صدا در ظلمت شب

 از غم هجرانت گریه کنم تا تمام ستارگان و کهکشانها

 صداقت کلامم را با گریه هایم باور کنند

 به راستی که چه کسی آواز جدایی را سر داد

 و من را از تو جدا کرد

 لعنت بر تو ای روزگار بی وفا که ناقوس جدایی را

        تو به صدا در اوردی و اهنگ جدایی را نواختی

حالا چگونه این دل من با این فریاد دلخراش جدایی کنار برود احساس می کنم که از جدایی نفرت دارم

 ولی عزیزم تو را هرگز فراموش نمی کنم

اگر چه جدایی بین ما می افتد

 

دیوانه شدم

دوش دیوانه شدم، عشق مرا دید و بگفت آمدم!

                                                             نعره مزن، جامه مدر، هیچ مگو گفتم ای عشق!

من از چیز دگر می ترسم گفت: آن چیز دگر نیست، دگر هیچ مگو

    

/ 1 نظر / 5 بازدید